Запрашаю ў суполку by_ethno, прысьвечаную беларускае этнаграфіі. Акрамя ўласна абмяркаваньняў традыцыйнае культуры (звычаяў, рамёстваў, абрадаў, строяў і г.д.), плянуецца перыядычная публікацыя проста цікавых зьвестак для шырокіх колаў грамадства. Запрашаем усіх неабыякавых!

Падрабязьней глядзі ў інфармацыі пра суполку.

Калі ласка, раскажыце пра яе сябрам.

---

EN: Please, check out by_ethno community, which is dedicated to ethnography, folklore and traditional culture of Belarus and neighbouring regions. Traditional customs, faiths, rites and ceremonies, authentic songs, music and dances (but not modern stylizations), holydays and festivals, clothing and сrafts are among our main interests. If you are not a slavonic language speaker, feel free to post and comment there in english.

Традыцыйныя паясы і сучасныя строі: Эксклюзіўна. Стылёва. Модна.

Чым твая штодзённая вопратка розьніцца ад штодзённае вопраткі эўрапейцаў, амерыканцаў ці кітайцаў? Падумай пра гэта перш чым ісьці па спасылках:

• Дэталі акцыі і карцінкі
• Роля пояса ў тутэйшае традыцыі.

Гэта не выява, але звычайны тэкставы сымбаль, які ёсьць у большасьці шрыфтоў на вашым кампутары.
( Што значыць гэты знак?.. )
( Адкуль Ярыло ў шрыфты заплыло?.. )
( Як не зламаць пальцы аб клявіятуру?.. )
( А нафіга казе баян? )

Калі ідэя даспадобы — піярце. Бо іначай ніхто проста не зразумее, што за значык вы ставіце і нахалеру ён вам зваліўся ;)
Я ж проста хацеў, каб вы ведалі, што важны тутэйшы сымбаль заўсёды ёсьць пад рукой.
А вось дзе і як яго выкарыстоўваць, вырашайце ўжо самі. Плёну! ‡

Па запыце эротыка гугль, акрамя азначэньняў тэрміну ў вікі, выдае манаха Пётру Рудкоўскага з "Эротыкай біблійнага слова" і традыцыяналістычную Крыўю з народнымі гулькамі. А дзе цыцге? ;)

UPD Гы, а пры пошуку па гуглімагес вылазяць чамусьці цнатлівыя цыцге Натальлі Валянцінаўны ў вядомым касьцюме зьмяюкі ;)

UPD2 Я вапшчэта проста пайшоў зырыць якога ікса крыўскі сайт у топе па запыце "эротыка". І наткнуўся там замест стоса порна яшчэ й на Рудкоўскага да кучы. Карацей, няма ў краі большай эротыкі чым манах, традыцыяналісты і… мая жонка ;)

Якая ж таксоўка без шансону? Што зробіш. Дый ёсьць у гэтым пэўная экзотыка для звыклых да вінампавага тоталкантролу вушак. Гэткае падарожжа ў іншы сьвет. Ехаў, слухаў. Узгадваў трасу. За жысьць сьпяваюць, проста і без выкрутасаў.

Рэцэпт добрага шансону простыы: нармальны пацан з раёну ці пузаты дзядзя з сівымі скронямі і люстранай хваробай — у залежнасьці на якую аўдыторыю цэліць аўтар шэдэўру — павінны пазнаць у шэдэўры сябе. Таму сьпіс асноўных каштоўнасных арыенціраў заўжды стандартны: бабы, сябры ну і, вядома, мама. Гэта гарантаванае бінго. Бо калі лесапавал і этапы былі далёка не ва ўсіх хто на гэта моліцца, то нават у самага разапошняга небаракі былі якіх-ніякія бабы, мама ці хаця б пара сяброў-абрыганаў.

Вядома, такі супавы набор можна ці не для любога жанра прывесьці. Натуральна, гэта тычыцца і літаратуры і кіно. Напрыклад, не сакрэт, што галоўны герой дзіцячых кніжак/мультоў/фільмаў мусіць узростам быць як асноўная мэтавая аўдыторыя. Бо асноўны крытэр зачаплялава — ахвяра мусіць пазнаць сябе. Дакладней не сябе, а сябе-уяўнага, прыдуманага, ідэалізаванага.

Адсюль падрастковыя захапленьні ракешнікамі ці чым небудзь больш тру энд больш івел. Бо бунтуем, супярэчым, змагаемся з прышчамі і паказваем сьвету кукішы. А празь нейкі час раптам знаходзім сябе ў таксоўцы на шляху з нуднае, але нібыта прэстыжнае працы. Ці з буцерам і пультам перад зомбаяшчкам. І нешта ўжо і не дужа пазнаем сябе ў бунтарскіх песьнях, жывучы без выкрутасаў і патаемных сэнсаў. Але з буцера з пультам якія нах каштоўнасьці? Таму і зьяўляюцца ў простых рыфмах сябры, бабы і, вядома, мама. І пад ямахавыя запілы ды пахабныя бэквакалы мы ўсёй тусай рушым у пекла.

Але з таксоўкі можна выйсьці.

Напэўна не памылюся, калі скажу што першым з сучасных дудароў у Слоніме граў Алесь Чумакоў пару год таму. Яны з жонкай прыяжджалі на пару дзён, паказваў ім горад, Сынкавічы ды Жыровічы. І вось падчас шпацыру па горадзе мы крыху пайгралі ў парку (дарэчы, недзе там калісь быў знакаміты слонімскі "Operngaus" Міхала Казіміра Агінскага). Але трэба сказаць, што па абедзе ў нядзелю ў горадзе татальная сіеста — нідзе і нікога няма. Дык вось гралі мы ў парку літаральна адны. Толькі з кавярні, што стаіць непадалёку, падыйшла да нас дзяўчына, добра пад шафэ, і запыталася "А чё это вы шатландскую музыку играете?" Акурат тады гучала Лявоніха… Ну ды ладна. Як бы там ні было, факт у тым, што першы досьвед дудовага граньня у Слоніме застаўся не заўважаны, што ў прынцыпе нікога і не засмуціла тады ;)

Напэўна не памылюся, калі скажу, што другі раз дуда ў Слоніме грала некалькі месяцаў таму, калі ваш пакорны па запрашэньні сябра распавядаў пра інструмант пяціклашкам з краязнаўчага гуртку. Што таксама ня лічыцца за значную падзею.

А вось артыкул пра дуду на першай паласе ў папулярнай рэгіянальнай газэце — гэта ўжо сакавіты плявок у гісторыю, дакумэнтальная фіксацыя і — у будучым — несумніўная праўда пыльных архіваў ;) Аднак, крыху крыўдна. Бо гутарыш з чалавекам гадзіны паўтары, а потым замест уласных словаў чытаеш цэлымі абзацамі вытрымкі з інтэрвію шанаваных Зьмітра Сасноўскага, Юркі Панкевіча, Тодара Кашкурэвіча і г.д. Проста кампіляцыя, копіпаст. Маіх словаў там амаль няма. Няма пра віды дудаў на Беларусі, пра "акадэмічны" і "нефармальны" фальклёрныя рухі, пра сучасных майстроў і дасьледчыкаў, пра прысутнасьць дуды ў Сеціве, пра ЦЭК «Крыўя»… Зрэшты, сам жа даў спасылку на dudarstva як на дадатковую крыніцу матэрыялаў. Ня думаў, праўда, што так літаральна будзе ўспрынята. У выніку навізны ў артыкуле - нуль. Мараль: даёце інтэрвію — прасіце на вычытку перад публікацыяй. Каб не чырванець потым і не пісаць такіх тлумачальных пастоў.

Але як бы ні было, сьведчаньняў там усё ж дастаткова каб зацікавіць. Я прасіў зрабіць акцэнт менавіта на дудзе, а не на маёй асобе. Хоць гэта ёсьць. Таксама праз газэту хацеў зьвярнуцца да чытачоў: ці мо хто памятае дуду, і дудароў на слонімшчыне. Гэта важна. На жаль, гэты істотны акцэнт крыху замяўся, хоць і прагучаў.

Ва ўсякім разе, самае галоўнае — гэта рэзананс, уводзіны ў сьвядомасьць месьцічаў новых (добра забытых?) існасьцяў і пастулатаў. Няхай забудуцца праз тыдзень, але штосьці абавязкова асядзе на падкорку. Прынамсі слонімскія дзеўкі пад шафэ ня будуць пытацца пра "шатляндзкі інструмант". І спадзяюся, што гэта толькі пачатак.

ЗЫ Вось сам артыкул: http://gs.by/ru/29/105/765/

У горадзе ёсьць прыстойны тырнэт і WiFi, але няма мудзівальных клюбаў гістарычнай рэканструкцыі, традыцыяналісцкіх суполак ці якіх фолкавых тусовачак нават кельцяцкіх. Дзе ж прагрэс? ;)

Служаць людзі дохламу Зьмею, служаць тым гнілым паном, аддаюць jім апошняе, а самі ходзяць галодныя, халодныя ды толькі за працаю сьвету божага ня бачаць. Гэтак і жывуць яны ад веку да веку. Адны ўміраюць, другія родзяцца і нямашака ніякае палёгкі. І да таго дажыліся людзі, да таго падурэлі, што j ня думаюць аб лепшым жыцьцю. Jім здаецца, што гэтак і трэба, што jнакш жыць, дык і сьвет зьвядзецца. „Гэтак жылі нашыя прадзеды j дзяды; трэ j нам уступіць у jіх сьляды“ - кажуць людзі дыj нічога ня робяць, каб зрабіць лепшае жыцьцё.
Казка "Зьмей" са збору "Беларускія (крывіцкія) казкі", 1929 год.

Вось мапа праезду ў Дудуткі з аф. сайта. Прыгожая. Зьмястоўная. Але дурная, што п’яны лоцман.
На 99% геаграфічных мапах Поўдзень знізу. Гэта кахбэ звыкла. Але дызайнэр мапы выклаў болт на звычкі і здаровы розум, перавярнуў мапу да гары нагамі і ў выніку Берасьце у нас справа ад Менску, а Масква — зьлева. Такая геапалітыка.

Любая даведачная інфармацыйная мусіць быць так пададзена, каб не прыходзілася яшчэ і да яе даведнік пісаць. Глянуў — і ўсё, «я ведаю кунг-фу»©. А пры ня дужа ўдумлівым поглядзе на гэтую прыгожую (але дурную) мапу становіцца чОтка і ясна толькі тое, шо Дудуткі — гэта недзе па трасе на Віцебск. А ўся прыгажосьць — у срацы, разам са зьмятоўнасьцю.

ЗЫ А між іншага там (у Дудутках ;)) у аўторак Дударскі фэст, open-air edition. А заўтра — тое самае але зь літвінска-трольскім мяскам і ў Рэактары. Усім баяцца!

UPD А мапу та яны памянялі на нармальную, хе-хе ;))

Прыўкрасны ролік:

Кажуць, пасьля гэтага сюжэту ў нас паадрубалі расейскія каналы. Спужаліся. Толькі навошта? І так усе гэта ведаюць. Але да часу робяць выгляд, што ўсё нармальна. Даеш краіну байструкоў-падкрапіўнікаў, таварышы! Даеш краіну публічнага блядзтва! Ні сораму, ні годнасьці, ні вартых павагі… Агідна…

Зацікавіла мяне на CA магічная каробачка ў немцаў. Палез шукаць і нарыў яшчэ цікавейшы для сябе дэвайс:

Пры ўсёй маёй любові да жывога гуку… Для развіцьця перкусіяністу на роўні зь якасным ростам (кшталтаваньне тэхнікі) патрэбны і прырост колькасны, за кошт розных інструмантаў. І вось хто уяўляе колькі рознай херні трэба цёгаць on-tour, зразумее чаму мну кончыў. Штука каштуе ўсяго штуку. Хачу. :(

UPD: Ха, дыягназ не падцьвердзіўся, чортава каробачка каштуе ўсяго 660 грын у Лужкоўстане. Гэта два неблагіх бойрана ці пачак дарбукаў ці ударная ўстаноўка пачатковага ўзроўню ці адна дуда ці адна гітара. Але суадносіны памеры/магчымасьці — вах!

Задумаўся, ці варта сапраўды замарочыцца, ці лепш жывой пэркусіі набраць на карак? Меркаваньні прыймаюцца.

Калі праграмэр — гэта машына па перапрацоўцы кавы ў софт, то мну — канвэртар кафеіну ў RGB.
А ты ці на што карыснае марнуеш гэтае заморскае паліва?

Так, хто заўтра ня прыйдзе ў Стэп на Crivia Aeterna — сам сабе бураціна. Бо калі вы яшчэ пабачыце/пачуеце гадзкага скепуса афлайн ды яшчэ (тададам!) з віяланчэльлю, а?

Маю радасьці поўныя падштанікі, бо спалучэньне гітары і віяланчэлі - гэта крута, далібог. Праверана ;)

Будзеце на вуліцы Кнорына ў Менску, узгадайце гэтыя словы:

В 1918 году лидер большевиков Западной области Вильгельм Кнорин писал: "Мы считаем, что белорусы не являются нацией и что те этнографические особенности, которые их отделяют от остальных русских, должны быть изжиты. Нашей задачей является не создание новых наций, а уничтожение старых национальных рогаток".

Агулам, выдатны артыкул: http://news.tut.by/politics/132666.html

— О, мам, гляди какие пояса!
— Пойдём, доча. Это же наши предки носили, но мы-то не предки.

Даўно хацеў пра пэўныя сьведаміцкія сындромы і комплексы пагутарыць і такі зьявілася чарговая нагода…

( Шмат літар і пацярпелых + маралізатарскі хэпіэнд… ;) )

Прымаюцца вашыя суб’ектыўныя фублі датычна дызайну (але не кантэнту!!!) прома-сайціку http://kryvakryz.kryuja.org. Канструктыў пажаданы, але не абавязковы. Прыз за добра аргумэнтаваную фублю — яе тэрміновае выпраўленьне ;)

Якога колеру вясна?
Вось канчаткова прынятая крытычным замоўцам калярыстыка раньняй вясны (дарэчы, прыходзьце):


Але мне чамусьці шкада першы прапанаваны варыянт колеравага вырашэньня… ( Зырыць… )

Падкажыце, дзе знайсьці знаўцу галяндзкае (дакладней фламандзкае) мовы? Трэба зрабіць падрадковы пераклад адной песьні, пры тым на слых. Бо нешта тэкст не нагугліўся :(

Быў на месцы ў старым індустрыяльным раёне, дзе выступ мае адбыцца сёньня ўвечары. Спадабалася. Цікава і атмасфэрна. Хаця б дзеля гэтага варта завітаць ;)

ЗЫ А, прасілі абысьціся без алкаголю, прынамсі ў самім памяшканьні. Таму папярэджваю >:-)

Заўтра а 19:00 граю канцэрцік на падпольным гераінавым заводзе недалёка ад КЗ "Мінск" ;)))
Збор у 18:45 у пераходе мэтро Першамайская. Прыходзьце.

Наконт грошай — зноў шапка акі самі дэмакратычны варыянт.

PS З улікам даты і колькасьці сракамесцаў умерана-жыстачайшы піяр вітаецца. ;)
PPS тыя ж яйцы толькі ў профіль: http://vkontakte.ru/event8159364

Па просьбам трудзяшчыхся, у гэты чацьвер (хутчэй за ўсё) адбудзецца мой кватэрнік. Дэталі ўдакладняюцца. Пакуль майце на ўвеце, каму цікава.

А ў пятніцу нарэшце граем з распізьдзяі-оркестра паўнафарматны канцэрт у "Добрых Мысьлях". Новы альбом, на жаль, памацаць не дамо — заступарыліся нешта на выданьні. Але зайграем абавязкова. Таму сапраўды будзе, як Крыс кажа, весела і страшна ;)

ЗЫ Паслухаць трэк з невыдадзенага пакуль альбому можна на ластфме: Доходяги-бэнд — Аляска // Двери Сибири, 2009

Маю, камрады, дурную звычку: па праглядзе добрага фільма гугліць аб ім дадатковую інфу. Маўляў хто, што, як… Парэзаныя сцэны, ляпы, тлумачэньне схаваных сэнсаў, крыніцы цытаваньняў… Чым падабаюцца, дарэчы, ліцэнзійныя DVD, што туды звычайна дадаюць трохі такіх штук: як што здымалася, спецэфекты, канцэпт-арты, гутаркі з акторамі… Заўжды гляджу, бо цікава, што за кулісамі. Карацей, маю такі грэх.

Дык вось падкінулі добрыя людзі на сон паглядзець алдовы ангельскі "horror for the thinking people" — The Wicker Man. 1973-год. Спадабаўся. Дужа раю. Асабліва зацікаўленым тэмай (неа)паганства. Ну і бадай аматарам кельцяціны ;)



Шатляндыя, далёкая выспа, замкнёная грамада, друіды, таямнічыя рытуалы… Але пра сюжэтныя хады і іншыя «ўнутранасьці» фільма казаць ня буду, каб не папсаваць вам кайфу. Хіба пару цытат для затраўкі:

- А як жа сапраўдны бог, да славы якога былі пабудаваныя цэрквы і манастыры на гэтых астравах мінулымі пакаленьнямі? Як жа ён?
- Ён мёртвы. І яму няма на што пажаліцца. Ён меў свой шанец, і кажучы па-цяперашняму, прафукаў яго.

— Мы не дапускаем тут забойстваў. Мы - вельмі рэлігiйныя людзі.
- Рэлігійныя! З разбуранымі цэрквамі, без сьвятароў... і дзеці скачуць голыя.
- Яны сапраўды любяць урокі багаслоўя.
- Але яны - голыя!
- Натуральна. Надта небясьпечна скакаць цераз агонь у адзежы.

Ну вопшчэм абавязкова паглядзіце.

А я па праглядзе палез капаць гугл. ( Read more... )

Камрады, аказваецца мінулы раз парадаваліся ня ўсе, хто хацеў. Шмат у каго яшчэ дыміцца. Таму прапануецца правесьці яшчэ адзін кватэрнік мну для недапарадаваных. З улікам усялякіх фактараў, ён мусіць адбыцца недзе паміж аўторкам і чацьвяргом будучага тыдня. Пры тым вывальваецца серада, бо там Дударскі Клюб, а гэта кахбэ сьвятое.

Карочы, шукаецца адказны чалавеча бяз кепскіх звычак з памяшканьем у Менску, здатным прыняць кватэрнік увечары 10-га (аўторак) ці 12-га (чацьвер — нават лепш). Пажадана блізу мэтро, ці неяк так, каб усім было зручна дабірацца.

ЗЫ Для тых, хто ня ведае шо такое кватэрнік і якія ёсьць арганізатарскія нюансы, раю гэты тэкст: http://www.koncerts.na.by/texts01.php

А я ўсё аб сваім і для сябе збольшага ;)

Паціху залез у верхнюю пазыцыю на жалейцы і пачаў граць на два бурдоны (да Соль дадаў До). Граў бы на ўсе тры, але трэці… на тэхабслугоўваньні. Не скажу, што пракачваць значна цяжэй, але нарэшце злавіў лёгкую гіпэрвэнтыляцыю. Такі яна ёсьць! %)

Агульнае шматгалосьсе падабаецца. Смачна, насычана, "па-багатаму" (даеш трэці бурдон!). А вось на жалейцы неяк нязручна і нязвычна граць ад іншай тонікі. Уверх — атрымліваецца толькі квінта (замест актавы). Хаця за тое ўніз таксама квінта зьяўляецца. Але правая рука ўсё адно амаль выпадае, бо ўсе гулі вакол тонікі ўмяшчаюцца вакол левай. Прынамсі тое, што граў ад Соль (то бок уверх, бо ўніз няма куды), ад До граецца і гучыць зусім іначай. Трэба пэўны рэпэртуар, мэлёдыі, што ад тонікі гуляцьмуць ня толькі ўверх, але і ўніз, пры тым не выбіваючыся з дыяпазону. Дзяніска неяк во вярхі мэлёдыям зрэзвае, калі ад До грае — і нічога, нармуль гучыць. А мае вынікі такіх кастрацый мне не падабаюцца зусім. Мо не лаўлю пакуль, як вось так проста частку мэлёдыі можна нах выкінуць…

Хацеў быў скарыстацца тэрмінамі "ніжняя" і "верхняя" пазыцыі (у залежнасьці ад тонікі). Але потым зразумеў, што колькасьць "пазыцый" — гэта, матэматычнай мовай кажучы, усяго толькі функцыя колькасьці розных бурдонаў. Гэта ў мяне толькі до і соль. А дадай яшчэ тон — зьявіцца і трэцяя "пазыцыя". Карацей, не ўнівэрсальныя гэта катэгорыі. Хаця калі строі бурдонаў больш-менш аднолькавыя (стандартызаваныя? як у GHB?), то можна і карыстацца ў розных падручніках і дапаможніках.

Чыста тэхнічна ўяўляю сабе вэб-скрыпцік, які зададзеную мэлёдыю ўцісквае ў дыяпазон канкрэтнай дудкі: "Каб зайграць гэтую мэлёдыю на гэтай дудзе трэба пачынаць ад такой, маўляў, ноты. Тады ўлезе." Рэалізаваць няма калі, хаця ўсе патрэбныя тэхналёгіі ёсьць у волным доступе, праводзіў рысёрч.

Па-ранейшаму, рэпэртуар — асноўная праблема. Па-ранейшаму мару аб электрадудцы, каб развучваць мэлёдыі па дарозе на працу. Дарэчы, хацеў зьвярнуцца да рукастых ФРЭшнікаў (такія дэвайсы — акурат іх профіль). Але ў РТІшным інтэрнаце зараз, кажуць, увогуле цяжка знайсьці чалавека нават з паяльнікам. А раней жа, дзяды казалі, ці ня ў кожным пакоі асцылёграфы стаялі… О времена, о нравы! :(

— …Дык вось ёсьць вэрсія, што ў старадаўнія часы дуду рабілі наноў штогод. То бок вадзілі на Каляды гэтую самую ахвярную калядную казу, забівалі яе, рабілі зь яе дуду. Год гралі, а на наступныя Каляды разьбівалі дуду аб дуб. А з новай каляднай казы рабілі новую дуду на наступны год.
— Офигеть. И что, вот так просто разбивали? Каждый год?
— Ага. І абавязкова аб дуб.
— Мдяя… А сейчас?
— Ну, зараз, здаецца, не разьбіваюць…
— А, ну конечно, кризис же!

( Read more... )

ЗЫ Гэта пяціклашкі.

ржунімагу ;) зацаніце, этнографы, даменьчык: http://ethno.ru

— гмэйл вообще лежит с утра
— у меня тоже
— куда мир катится?
— не говори. кому доверять? если даже гмайл лежит
— во-во. это зиссер козни строит, борется с конкурентом
— гг))
— стопудово. на очереди ютуб и википедия
— будет юТУТ
— ага, и тупедия